± تو رو بخوام تو یه جمله توصیف کنم . . .

کلمه‌ها گم میشن میون تموم صفتای قشنگی ك داری ‘ !

تو اولین من بودی و اولین‌ها همیشه جور دیگه‌ای به زندگی 

آدم جون می‌بخشن و به دل می‌شینن ؛ درست وقتی اومدی ك

همیشه بیشتر خسته بودم و وقتی دیدمت فهمیدم معیار و ُ

معادله توی عشق جواب نیست ؛ کافیه آدمِ خودت رو برای اولین 

بار ملاقات کنی تا ببینی چطور رویاهات شکل اونو به خودش میگیره ؛ 

من احساس امنیت به خودمو مثل باد برای نیزارها ، آسمون برای 

ابرها ، و دلربایی برای شعرها ، همیشه و همه جا با خودم دارم . . 

من به خودم قول رسیدن به تو رو دادم ! ‹ تو باید منی › 

-امام رضا جانم خواستم بگم:
قطعا شما هم مادری هستین….

از مادرتون فاطمه زهرا بخواید که همه ما،همه مردم ایران عاقبت بخیر بشیم….
و کسی بدون زیارت شما ازین دنیا نره….(:

روزای‌غریبیِ‌مولا…
روزای‌یتیمی‌بچه‌های‌حضرت‌زهرا
روزای‌خم‌شدن‌کمرعلیِ‌خیبر‌شکن((:
این‌روزاحال‌بچه‌ها‌گرفته‌ست
انگارمیفهمن‌که‌دیگه‌کم‌کم‌مادرشون‌رفتنیه🙂
حال‌کل‌اهالی‌خونه‌بده…
بالاخره‌مادره‌دیگه
یه‌روز‌نباشه‌خونه‌به‌هم‌میریزه(:
مادرکم‌کم‌‌اهل‌خونه‌رو‌برای‌رفتنش‌آماده‌میکنه…
انگاری‌داره‌سعی‌میکنه‌به‌بچه‌هابفهمونه‌ک‌رفتنیه
بچه‌هابایدهوای‌باباشونوداشته‌باشن
آخه‌علی‌خیلی‌تنهاست
بعدرفتن‌فاطمه‌تنهاترم‌میشه(((:
داره‌میره‌پیش‌‌پدرش
یه‌دیدارتازه‌بعدکلی‌سال…
ازیه‌طرفم‌نمیخواداهل‌خونه‌رو‌تنهابزاره
ولی‌رفتنیه…
رفتنش‌یه‌داغیه‌ک‌تاآخرعمر‌باباعلی‌نمیتونه‌فراموش‌کنه🙂
بدون‌فاطمه‌چجوری‌وایسته‌جلونامردای‌کوفه؟؟
آخه‌فاطمه‌تالحظه‌آخرمراقبش‌بود…
ازش‌دفاع‌میکرد..‌‌.
نامردامحسنشوازش‌گرفتن‌ولی‌تالحظه‌آخرچادرش‌نیوفتاد
آره‌خلاصه
بعدفاطمه‌هیچی‌مثه‌قبل‌نشدبراعلی…

وقتی یك‌جایی از شهر هستم..

از همون دورِ دور که چشمم میوفته 

به گنبد ‌و گلدسته هایِ حرم ؛

باخودم میگم هنوزم یکی هست که 

تویِ این شهر هوامو داره (:

هنوزم یکی هست که تویِ این شهر 

میشنوه صدامو ، میبینه‌غمامو..🫀 !

و چه خوشبختم من که در جغرافیای

فکری و فیزیکیِ خودم ، شمارو دارم..

حقا که ایرانی‌آ هرچی دارن از برکت

وُجود شما و خواهرتونه(:

#امآم_رضآیـے_ام  •

از لحاظ روحی نیاز دارم :

بعضی از آدمای زندگیمو از تو گوشی بکشم بیرون سرمو بزارم رو شونشون و بگم حیف نیست تو اینقدر دوری ?!

حیف نیست من هر روز نبینمت و باهات حرفای دلمو نزنم

#عشق_حلال

- #داستانك>>

قهر بودیم ، در حال نماز خواندن بود ،

نشسته بودم و توجھی به همسرم نداشتم ..

کتاب شعرش را برداشت و با یک لحن دلنشین

شروع کرد به خواندن .

ولی من باز باهاش قهر بودم؛

کتاب را گذاشت کنار و به من 

نگاه کرد و گفت : غزل تمام ، 

نمازش تمام ، دنیا مات سکوت بین من

و واژه ها سکونت کرد .

باز هم بھش نگاه نکردم!

اینبار پرسید : عاشقمۍ؟

سکوت کردم؛

گفت: 

عاشقم گرنیستی لطفی‌بکن نفرت بورز 

بی‌تفاوت بودنت هرلحظه آبم میکند!

دوباره با لبخند پرسید : 

عاشقمۍ مگه نه؟ گفتم : نه!

گفت : تو نه میگویی و پیداست

میگوید دلت آری ،

ك این سان دشمنی یعنۍ ك

خیلی دوستم داری :)!

زدم زیر خنده و روبروش نشستم

دیگر نتوانستم به ایشان نگویم كوجودش چقدر آرامش بخشہ ..

بهش نگاه کردم و از تہ دل گفتم

:خداروشکر کہ هستۍ :)

روایت ِ : شھید عباس بابایی

 روزها را می بینیاین درد ها را می بینی کودکانی که بی گناه کشته می شوند را می بینی به تو متوسل می شویم ، کودکانمان ، کودکان ِ فلسطین را 

مادرانمان ، مادران فلسطین را 

پدران ِ شرمنده را آرامشی ده آنها را ، آرامشی از جنس ِ سکوت از جنس بی بمب و نارنجک ، از جنس نبود کابوس های ِ جان فرسا از جنس نبود اشک هایی بی شمار … یا ضامن آهو سامان بده حال ِ نا بسامان فرزندان ِ آن سرزمین را …